วิศวะกะโปลิศ

สวัสดีคร้าบบบ + สวัสดีค่ะ มิตรรักแฟนเพลงทั้งหลายยยย....

ได้เวลาเดินทางต่อแล้วววว...

เรากลับมาอีกครั้ง ได้เวลาอัพบล็อคแล้ว กลัวตกสำรวจ ตอนที่แล้วเราติดค้างรูถ่ายน้องแขก อ้าววว...ลืม ป.ปลา รูปถ่ายน้องแขกไว้ หวังว่าวันนี้ หลังจากที่ได้จุดธูปขอเจ้าที่เจ้าทางเว็บแล้ว รูปน้องแขกคงไม่มีปัญหาอะไร ในการนำมาโพสให้ทุกๆ คนได้รับชม เอ้า.....

สุดท้าย ก็มาจนได้.....

ความเดิมตอนที่แล้ว เสร็จสิ้นภารกิจที่โรงเรียนบ้านรักไทย บ้าน 3 ต.ชมพู อ.เนินมะปราง จ.พิษณุโลก

หมวดอาร์ต ม๋าเฟือง น้องแขก ต้องเดินทางไปหาที่พักแรมต่อ โดยอาศัยรถป๋าโสไป ส่วนพี่เสกเดินทางไปกับรถพี่ธวัชชัย จุดหมายของพวกเรา อยู่ที่....อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า เย้.......

อีกร้อยโลคับเพ่!!!!

แต่หมวดอาร์ต ม๋าเฟือง พี่เสกและน้องแขก ไม่มีย่อท้อ เนื่องจาก ณ บัดนาว พวกเราไม่ต้องขับรถแล้ว

รถป๋าโส เป็นอีซูซุ ดีแมกซ์ สี่ประตู กระบะท้ายมีแต่ กล้วย จากชาวบ้านที่บ้านรักไทย ส่งมอบให้กับกลุ่มหลงไพรเอาไว้เป็นเสบียงในเวลาหิว แต่ยังไงไม่รู้ป๋าโส ไม่ยอมแบ่งให้กับผู้ใดเลยอ่ะคับ แกเก็บไว้ที่รถแกเพียงผู้เดียว ไม่รู้เวลาใครหิว จะต้องทำหนังสือขอเบิกเสบียงจากป๋าโสรึป่าว

ในขณะนี้ รถนำขบวนเป็นรถตัวแรงของคุณโอ๊ต หลงไพร โตโยต้าวีโก้ พรีรันเนอร์ หมวดอาร์ตเพิ่งจะรู้ความจริงก็วันนี้แหละ ว่า คำว่าทิ้งไม่เห็นฝุ่นมันเป็นยังไง

รถป๋าโส ขับขี่ตามหลังรถนายโอ๊ต อย่างกระชั้นชิดบนเส้นทางลูกรังสีแดงแจ๊ดดดด.......โดยไม่ยอมทิ้งให้ฝุ่นมันจาง ขับตามขนาดว่า หากรถไม่มีกระจก คนในรถป๋าโส คงเป็นรูปปั้นดินแดง.......

ป๋าโสคาดคิดว่า นายโอ๊ตรู้เส้นทางเป็นอย่างดี จึงขับตามไปด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจนายโอ๊ต เมื่อนายโอ๊ตขับขี่รถไปถึงเส้นทางหลัก ซึ่งเป็นสามแยก ไม่แน่ใจว่า ชื่อถนนอะไร แต่เป็นถนนในอำเภอวังทอง นายโอ๊ต ก็ยังขับขี่เลี้ยวไปทางซ้ายอย่างมั่นใจ ป๋าโสก็ตามไปติดๆ จนกระทั่ง ป๋าโส ได้ยินเสียงเรียกจากวิทยุสื่อสาร

หลงไพร 001 ว.2

ว.2 เปลี่ยน

เอ่้อ....ป๋าโส งอนอะไรหรือเปล่า กลับมาเถอะในกลุ่มให้อภัยแล้ว มันผิดทางครับลูกพี่

นั่น นำทางไม่ปรึกษา เอ้า ... วนรถกลับด่วน ..... เดี่๋ยวฝุ่นจะจาง

กลับเข้ากลุ่มจนได้ แต่นายโอ๊ตยังไม่วาย ขับนำทางอีกครั้ง เ็ฮ้อ.....

เวลาประมาณ 15.00 น. ของวันที่ 3 พฤศจิกายน 2550

ถึงแว้วววววว......อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า จ.พิษณุโลก

วันนี้ที่เราไปถึงมีผู้คนเข้ามาท่องเที่ยวเยอะมาก จากด่านหน้า เข้าที่พักต้องขับรถเข้าไปอีกประมาณ 9 กิโลเมตร

รถของกลุ่มหลงไพรทุกคันมาถึงโดยสวัสดิรูป(ภาพ) เข้าสู่ Car park ครบถ้วน จากนั้น ตัวใครตัวมัน หาที่พักผ่อนตามอัธยาศัย โดยเข้าพักอาศัยที่ผืนผ้าร่ม รีสอร์ต

เหอๆๆ หาที่ว่างกันเอาเอง สร้างรีสอร์ตส่วนตัว เสร็จก่อนได้นอนก่อนเว้ยยยย......

อ่า...ตรงนี้ม๋าเฟืองจอง..... หึๆ อยู่ใกล้ห้องน้ำเสียด้วย สะดวกสบาย หลังจากช่วยกันสร้างรีสอร์ตส่วนตัวจนเสร็จ ต่างคนต่างหมดแรง หิวก็หิว ง่วงก้อง่วง

หมวดอาร์ตตัดสินใจไม่ถูก ว่า จะกินรึจะนอนก่อนดี ขอทำทั้งสองอย่างพร้อมๆ กันเลยล่ะกัน ๕๕๕

เห็นเปลญวนแบบนี้ แล้วคิดถึงสมัยที่หมวดอาร์ต อบรมนักเรียนนายร้อยอยู่ ตอนนั้นเข้าไปทำการฝึกภาคสนามอยู่ที่ป่า ที่ อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี มีการเข้าฐาน ย้ายฐาน การเข้านอนก็ต้องตั้งเต๊นท์ หรือ ผูกเปลนอน แล้วแต่ตามสะดวกของแต่ละคน แต่ส่วนมากจะผูกเปลนอนจะสะดวกกว่า ย้ายง่าย ติดตั้งง่าย ก็มีเพื่อนของหมวดอาร์ตอยู่หนึ่งนาย ขอสงวนนาม เนื่องจากเกรงว่าจะถูกดำเนินคดีฐานหมิ่นประมาท ๕๕๕ ผูกเปลนอน ในขณะนั้น ก็อยู่ในป่าได้ประมาณ 2 สัปดาห์แล้ว ตกเย็นวันหนึึ่ง เพื่อนคนดังกล่าว ได้รับหนังสือเรทอาร์กึ่งเอ็กซ์ ซึ่งไม่ทราบว่าได้มาจากที่ใด เพื่อนของหมวดอาร์ตคนดังกล่าว ง่วงนอนเร็วเป็นพิเศษ จึงรีบเข้านอนที่เปลที่ผูกไว้กับต้นไม้ทั้งสองฝั่ง หลังจากนั้น หมวดอาร์ตกับพวกคิดว่า แผ่นดินไหว เนื่องจากพบเห็น ต้นไม้สองต้นที่เพื่อนเราผูกเปลนอน สั่นไหว ในลักษณะโน้มตัวเข้าหากัน ทุกๆ ท่านลองหลับตานึกภาพ มีเปลญวนผูกกับต้นไม้สองต้น มีผืนผ้าใบขึงปิดเป็นจั่ว ปกปิดตัวเปลนอน ต้นไม้สองต้นเอนไหวเข้าหากัน แล้วแยกออก ไปมาๆ เอ่อ...ไม่iรู้มันทำอะไรของมัน แต่ตอนเช้ารู้สึกว่า มันสดชื่น ร่าเริงเป็นพิเศษ......๕๕๕

เอ้า.....พอแล้วๆๆ กลับเข้าเรื่องของเราดีกว่า

ด้วยความอ่อนเพลีย ที่ไม่ได้นอนเลย หมวดอาร์ตก็ขอสลีปปิ้งที่เปลดังกล่าว แต่.......ม๋าเฟืองไม่ยอมน้อยหน้า....ขอสลีปปิ้งด้วย ไปนอนที่อื่นไม่ว่า มันมานอนอยู่เปลเดียวกัน หัวคนละทาง ส้นเท้าก็ยันหน้ากันไป หลับไม่รู้เรื่อง ตืนมาอีกที เวลาประมาณ 18.30 น. คิดว่า 3ทุ่ม 4 ทุ่ม แล้ว มืดมาก อากาศก็เย็น เย็นแบบเย็นชื้น เหมือนมีไอน้ำอยู่รอบๆ ตัว สดชื่นดีจัง สูดลมหายใจเข้าปอดเยอะๆ เก็บสะสมไว้ เผื่อเอากลับมากอทอมอได้ อยากให้อากาศที่กอทอมอเป็นแบบนี้จัง ผู้คนในกอทอมอ จะได้สดใส สดชื่น ไม่เครียด จน กินเหล้ากัน

ตื่นขึ้นมา พบเห็นกลุ่มหลงไพรเข้ารวมกลุ่มวางแผนประชุมกัน หมวดอาร์ตกะม๋าเ์ฟืองจึงได้เข้าไปนั่งรับฟังวางแผนกิจกรรมด้วย ขออภัยที่มิได้ถ่ายรูปมาให้ชม เนื่องจากในขณะนั้น มืดมาก ไม่อยากถ่ายรูป เนื่องจากจะต้องใช้แฟลช เกรงใจผู้ที่เข้ามาพักผ่อนภายในอุทยาน

และเมื่อประชุมวางแผน โึครงการต่างๆ ต่อๆ ไปเสร็จสิ้นเรียบร้อย ต่างคนต่างแยกย้ายกันพักผ่อน หลังจากที่เหนื่อยล้ากันมา

ขอบอกตรงนี้เลยว่า นอนหลับสบายมาก อากาศบริสุทธิ์ เย็นแบบธรรมชาติไม่ต้องพึ่งแอร์คอนดิชั่นเนอร์ สมองโล่งปลอดโปร่ง แต่ม๋าเฟืองนอนกรนฉิบ.... ๕๕๕ ลืมบอกไป หมวดอาร์ตกะม๋าเฟืองนอนรีสอร์ตส่วนตัวหลังเดียวกัน แบบว่าไม่สามารถแยกขาดจากกันได้ อ่ะ..ปากหวานนิดหน่อย (เอ่อ...ทราบแล้วขอปิดเป็นความลับด้วย เกรงว่า ม่ามี๊ของม๋าเฟือง จะว่าเอา มันดูำไม่ดี ๕๕๕ หัวเราะแบบไทยๆ) เอ้อ...ลืมไป ที่นี่ เขามีบริการให้เช่าถุงนอน ผ้าห่ม แล้วอุปกรณ์อื่นๆ ด้วย .... ตอนแรกหมวดอาร์ต ทำเก่ง ตูทนได้ สุดท้าย หมวดอาร์ตต้องไปเช่าผ้าห่มมาห่มนอน เพราะอากาศเย็นสุดๆ ในราคา 50 บาทต่อหนึ่งผืนต่อหนึ่งคืน อ่ะ พอทน ทำไงได้ไม่เตรียมมาเองนี่หว่า

หลับสบาย จนกระทั่งตื่นมาเป็นรายสุดท้าย เขาเก็บเต็นท์กันหมดแล้วว้อยยยยย......เตรียมตัวเดินทางกลับภูมิลำเนาได้แล้ว.....

ขากลับ หมวดอาร์ต ม๋าเฟือง และน้องแขก กลับรถป๋าโสเหมียนเดิม ส่วนพี่เสก กลับกับพี่ธวัชชัย

เส้นทางขากลับมิได้กลับทางเดิม แต่เราใช้เส้นทางภูทับเบิก เฮ้อ.....ขึ้นเขา ลงเขา ไม่รู้กี่รอบ โค้งตัวเอส โค้งตัวยูเพียบ...... ระหว่างทางพบเห็นรถผู้อื่นจอด อนุญาตให้ผุ้โดยสารอาเจียนได้ตามสบาย ขอบอกมีเยอะมาก แวะอ้วก....๕๕๕๕

ผ่านภูทับเบิกมาได้ ก็จะเป็นภูเขากะหล่ำปลีตามรูปภาพ คงไม่ต้องสงสัยเวลาเรากินส้มตำ ซกเล็ก กะหล่ำปลีพวกนั้นมาจากไหน

เอ้า....ดูเส้นทางซะก่อน หฤโหดจิงๆ

แต่ตอนนี้ พี่เพชร การไฟฟ้า หลงไพร เป็นผู้นำทาง นั่น เกษตรกรค้ากะหล่ำปลี กะลังเก็บกะหล่ำปลีมาให้พวกเรากิน

เฮ้ยๆๆ....แถวนี้มีผีเด็กด้วย...

แหมๆๆ ตูดเนียนเชียว ๕๕๕

เอ้า....ขับลงเขามาจนเหนื่อยแล้ว (ป๋าโสนะที่เหนื่อย) ขอพักกันหน่อยละกัน ใกล้จะถึงถนนเส้นทางหลักแล้ว

พี่คนเสื้อน้ำเงินก็คือ พี่เพชรการไฟฟ้าฝ่ายผลิต หลงไพร ผู้ำนำทางขากลับของเรานั่นเอง พี่คนที่ใส่แว่น พี่ธวัชชัย หลงไพร

หลังจากพักรถ จนพอหายเหนื่อยหายเมื่อย ก็เดินทางกลับกอทอมอกันต่อ ซึ่งตอนนี้หมวดอาร์ต ม๋าเฟือง น้องแขก พี่เสก ขอบอกเลยว่า ซำบายมั่กๆ เนื่องจากมีพลขับ ขับรถให้แล้วนั่นเอง

ในที่สุด ก็ถึงกอทอมอโดยสวัสดิภาพ พวกเราหมวดอาร์ต ม๋าเฟือง พี่เสก และน้องแขก ต้องขอบอกว่า ถึงเร็วจัง ตังอยู่ครบ ๕๕๕ เพราะพี่ๆ แกไม่ยอมให้หารค่าน้ำมันด้วย

สุดท้ายนี้ ขอประชาสัมพันธ์ พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ชาวเน็ตทั้งหลาย หากมีความประสงค์ที่จะบริจาคทรัพย์สิ่งของให้แก่น้องๆ ผุ้ขาดแคลน ติดต่อพวกเรามาได้ที่ เพื่อเป็นหนึ่งในส่วนร่วมกระบวนการทางสังคม พวกเราไม่ต้องการรางวัล คำชม อย่างใดๆ แต่หวังเพียงแค่ช่วยเหลือน้องๆ อนาคตของชาติในถิ่นทุรกันดารให้มีโอกาส มีการศึกษาที่เท่าเทียม ไม่หวังสิ่งอื่นใด เพียงแค่พบเห็นรอยยิ้มอันมีความสุขของน้องๆ เห็นผู้เฒ่าผู้แก่ในท้องถิ่นที่เราเข้าไปเยี่ยมเยียนมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

อย่าลืม แม้พวกเรามิได้เป็นเครื่องจักร แต่ก็เป็นฟันเฟืองเล็กๆ ที่ทำให้เครื่องจักรสมบูรณ์ ขับเคลื่อนต่อไปได้ แต่งานที่เครื่องจักรนั้นทำ หากขาดฟันเฟืองเล็กๆ เช่นเรา งานอาจสำเร็จไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร

สุดท้ายจริงๆ เก็บตกภาพถ่ายทั้งหลาย ที่หมวดอาร์ตไปขโมยมาจากเว็บไซค์หลงไพร http://www.hlongphai.com  

เชื่อว่าพี่เอกคงเป็นผู้จัดถ่ายภาพดังกล่าวมา จึงขออนุญาตพี่เอกมา ณ โอกาสนี้ นำรูปถ่ายมาให้ทุกๆ คนรับชมนะคร้าบบบบ....

รถของกลุ่มหลงไพร ณ จุดพักรถ จ.นครสวรรค์

ชาวคณะหลงไพร

ระหว่างทาง

เหอๆๆ รถพัง ช่วงถนนลาดเอียงประมาณ 40 องศา ตอนนี้ยังไม่มีเด็กแว้น

เส้นทางเข้าบ้านรักไทย บ้าน 3

เอ้า...เร็ว ช่วยกันขนของหน่อย

จบ